كوچ

به عادت سالهاي نوجواني ام,

در خانه با تقويم ها كاري ندارم.

زمان اينجا طور ديگري مي گذرد,

اينجا تاريخ را از؛

رسيدن الوها,

نارنجي كدر برگهاي تاك,

نخستين نم نم هاي باران پاييز

چاي هاي شبانه زير چراغ حياط,

و غصه ها و لبخندهاي مامان ميخوانيم...

حالا در چنين صبحي من مچاله مي شوم بين پتو,

هوا سرد شده.

ابن يعني انتهاي شهريور....

مامان امشب خواست كنار او بخوابم.

اين يعني شروع دلتنگي.

و دلتنگي يعني؛

رفتن از خانه.